Routekaart reis Zuid-India

Wil je zien wat nou eigenlijk de route was van deze reis? Begin rechts, bij Chennai en volg de route... De labels geven de hoogtepunten aan, de lijnen de route. Van Chennai tot Bangalore met eigen auto (Tata) en chauffeur (16 dagen), van Bangalore naar Hospet/Hampi met de trein, van Hampi naar Goa met de bus en van Goa naar Mumbai weer met de bus (in totaal 23 dagen).



Zuid- India reis 2009 weergeven op een grotere kaart

Mocht je op deze pagina zijn gekomen bij het voorbereiden van een gevarieerde trip door Zuid-India, dan kunnen we je bovenstaande route van harte aanbevelen. Als we het over zouden doen, dan zouden we wellicht Bangalore overslaan en daarvoor in plaats Hassan hebben gekozen, wat een hele mooie stad schijnt te zijn. Bangalore kon ons niet zo bekoren.

Mumbai

Het centrum van de 20 miljoen inwoners tellende Mumbai (Bombay) bevindt zich op een schiereiland. Onze nachtbus zou niet op dat schiereiland gaan dus werden we ergens buiten de stad gedumpt waar we direct werden onthaald door een horde taxichauffeurs. Eentje bracht ons dwars door een krankzinnige hectiek naar de binnenstad naar een sjofel hotelletje dat de misplaatste naam 'palace' in zich had. Dit hotel was te bereiken voorbij de Bollywoodaffiches einde trap met pisgeur bij de slapende dakloze tweehoog achter. Maar goed, de kamer was schoon, de douche deed het en was niet duur. Dus eerst hier maar uitrusten van de nachtbusrit voordat we de stad zouden verkennen. Onze vlucht zou de volgende ochtend om 5.30 vertrekken dus het beloofde een lange dag te worden. Ons eerste doel was om wat indiaas te eten op Chowpatty beach. Helaas kwamen we halverwege een Domino's pizza tegen. Dus bleef het bij een indiaas ijsje op het strand. Indiaas ijs is best lekker, het is vetter dan we gewend zijn, maar daardoor smelt het minder snel, heel praktisch bij de winterse temperatuur van 32 graden.



Wat opviel op het schiereiland waren de afwezigheid van tuktuks en koeien, die in iedere andere Indiase stad gewoon ook aan het verkeer deelnamen. In plaats van de tuktuk mochten alleen de kleine zwart/gele indiase taxi's (met meter!) in de binnenstad komen. Vervolgens naar de 'Gate of India', een triomfboog aan het water,



waarnaast het beroemde Taj Mahal hotel ligt, dat een jaar geleden minus twee weken het doelwit was van de terroristische aanslag. In het hotel zelf (kamers vanaf $250 = jaarsalaris van 250 miljoen indiërs) verloren 32 mensen het leven, in de volledige aanslag 170 mensen. Men was nog bezig om de zijgevels te renoveren. Van hieruit kom je vanzelf op een oerbritse rotonde (Mukherjee Chowk) die sterk aan trafalgar square in Londen doet denken, met aan alle zijden mooie oude gebouwen uit de glorieperiode van de voormalige britse kroonkolonie. Hier zijn we nog wat wezen shoppen, de hieraan grensende Nathalal Park road bleek een rij gezellige kraampjes met boeken, nepantiek, kralen en kleding te bevatten. We hebben nog voor sluitingstijd wat aardige souveniers kunnen vinden en stonden om 22 uur voor de kassa van de bioscoop Regal met als doel om een Bollywoodfilm te gaan bekeken. Helaas bleek die uitverkocht te zijn, dus werd het alternatief de Amerikaanse rampenfilm 2012. De zaal bleek groot en goed uitgerust te zijn. Eigenlijk weinig verschil met Nederland, behalve het publiek dan.

Na de film nog even wat eten in een van de weinige eettentjes die na middernacht open was (en overvol zat met bierdrinkende mannen) en vervolgens hop, rugzakken pakken en 's nachts over lege straten die geflankeerd werden door honderden daklozen op kramen racen naar het vliegveld, terug naar Amsterdam, via Instanbul met Turkish Airways. Deze keer met een fraai modern vliegtuig waarbij iedereen zijn eigen interactieve beeldschermpje had. Helaas waren we te moe om daar echt veel gebruik van te maken.

Goa (dag 2)

Even alleen uitwaaien op het strand. Daar komt een man op me aflopen. Het verschil met al die anderen is dat deze niet oog-, maar oorcontact zoekt. 'Earsoup', zegt hij en hij wijst heel bezorgd naar mijn oor alsof hij zojuist een afschuwelijke aandoening heeft ontdekt. Voor ik het goed en wel in de gaten heb wat hij eigenlijk bedoelt maakt hij een rappe beweging bij mijn oor en toont vervolgens een staafje vol met een goedje wat verdacht veel op vaseline lijkt. Hij claimt dit uit mijn oor te hebben gehaald en haalt vervolgens zijn visitekaartje tevoorschijn waarop staat 'middleearwaxspecialist & astrologer". Ik maak hem duidelijk dat IK niet naar Goa ben gekomen om astrologisch verantwoorde ayurvedische yogatherapie te volgen en chakraknelpunten te zuiveren en dus niet onder zijn doelgroep val.

Hij druipt af. Daarna volgen weer twee mannen die net zo bezorgd naar mijn zojuist gezuiverde oor wijzen met een stokje in de aanslag om deze weer te zuiveren. Welkom op het strand van Goa, waar men van oorsmeer een inkomstenbron heeft gemaakt. Maar ook bedelende kinderen, kralenverkopers en koeien voelen zich hier thuis aangezien hier al sinds de jaren 60 naar verlichting zoekende westerse hippies ronddolen. Het is echter vooral de portemonnee die hier verlicht wordt.



Vanavond laten we ons weer als sardientjes in een blik vervoeren naar Mumbai, dus we hebben één dag om Goa te verkennen. Dus maar een auto met chauffeur inhuren. Niet moeilijk, al bij de eerste beachbar wordt ons een taxi aangeboden. 1500 roepies voor één dag. We gaan akkoord, dumpen onze rugzakken in de achterbak en rijden naar Oud-Goa. Hier wanen we ons in Portugal (Goa was van 1510 tot 1961 een portugese kolonie), met witte kerken met gouden altaren en kruisbogen die je nergens elders in India tegenkomt.




Als we 's avonds bij een oergezellig strand komen (Baja beach) dan kijken we teleurgesteld op onze horloges... Tijd om naar Mumbai te gaan en dus bijna huiswaarts...

Goa

Daar sta je dan, met schuimende golven voor je op een strand van de deelstaat Goa. Op deze stranden zie je hier en daar (al valt het aantal heel erg mee) iets dat in de rest van India ondenkbaar is: bikini's. En mediterende westerlingen. Wiens geesten maar niet geleegd kunnen worden vanwege de lege magen van bedelaartjes die hen continue storen. We verblijven in een guesthouse dat direct aan het strand is gelegen, in een plaatsje dat Anjuna Beach heet. We zijn hier belandt na een lange nachtelijke busreis vanuit Bangalore, op adviezen van medereizigers (we hadden slechts een ticket 'Goa'). In de bus waren tweepersoons stapelbedden waar we ons als sardientjes in een blikje in hebben verschanst. Een dag voor onze aankomst werd Goa bezocht door een orkaan, al viel daar weinig van te merken. Behalve dan dat de electriciteit en het warme water in de kamer ontbrak en de zon zich pas in de late middag weer liet zien. In de middag hebben we een scootertje gehuurd (200 roepies = 3 euro) en de omgeving wat verkend. In de avond zijn we naar een beachcafé gegaan waar Goa beroemd om is: erg lekker eten, en geheel ingericht volgens de internationale backpackerssmaak. Geen indiër te bekennen, behalve het personeel. Nogal een verschil met de plaatsen waar we de afgelopen 3 weken waren, waar wij zelden blanke westerlingen tegenkwamen.

Hampi (dag 2)

Dat Hampi terecht op de werelderfgoedlijst is geplaatst werd ons al gisteren duidelijk. Het is een magische omgeving. Een bijzonder landschap met talloze bijzondere bouwwerken waarbij je je voortdurend afvraagt waarom men deze paradijselijke omgeving ooit heeft verlaten. Zoveel schoonheid laat je toch niet zomaar achter? Hampi is een plek waarin je wil verdwalen.

Hampi

Zo, ik zit weer eens in een cybercafe. Het is avond, tegenover mij steekt een koe zijn kop door de deuropening naar binnen, draait zich vervolgens om en gaat vervolgens gemoedelijk zeiken op onze sandalen. En toch is Hampi leuk.

Afgelopen nacht geen oog dicht gedaan. Of eigenlijk toch wel, maar dan met behulp van een ooglap om de voorbij flitsende lichten van stations, lantaarnpalen en dergelijke maar vooral niet te zien. Welkom in een indiase trein. We hadden nog wel de meest luxe optie genomen, die eigenlijk niet meer is dan een stapelbed tenmidden van andere stapelbedden. Als er op die andere stapelbedden geen baby of dikke snurkende man ligt, dan heb je misschien wel een beetje kans om een beetje te kunnen slapen. Die waren er in ons geval echter wel. De op een na minder luxe versie heet een 'sleeper'. Inhoudelijk hebben deze treinstellen gewone keiharde banken. Ik vermoed dat de benaming 'sleeper' een gevalletje Indiase humor is of iets dat je heel erg graag zou willen doen in die treinstellen, maar nooit voor elkaar zult krijgen.

Maar goed, het einddoel van de nachttrein vanuit het chaotische Bangalore dat droomt over highspeedtreinen en wolkenkrabbers maar in realiteit tot in de nek in de chaotische troep zit, was Hospet, een stadje nabij Hampi. Hampi is Unesco werelderfgoed. Iets wat je dus eens in je leven gezien moet hebben. Het is een enorme ruinestad van 24 vierkante kilometer waar tegenwoordig koeien, kraaien, apen, eekhoorns en wat verdwaalde toeristen de dienst uitmaken. Stel je een hindoestaanse stad voor, zo'n 600 jaar geleden, gelegen aan een frisse rivier in een landschap bezaaid met enorme rotsblokken die eruit zien als konijnenkeutels van een konijn zo groot as een wolkenkrabber. Laat er vervolgens een zeer groot en machtig moslimleger huishouden en wat rest is Hampi. Hier en daar wat uitgestorven tempels met prachtige beeldhouwwerken, een paleis waar geen muur meer van overeind staat en een natuurpracht om stil van te worden. Kortom, een plek waar camerabatterijen het zwaar te verduren hebben. Het stadje leeft duidelijk van de toeristen, het is klein en heeft een hoog backpackersgehalte. Allerlei 'guesthouses' met kussens op de grond en loungemuziekjes, winkeltjes met een assortiment dat in de rugzak past en veel koeien, die tevreden rondsjokken en zich tegoed doen aan alles wat maar eetbaar is.

We hebben hier ons eerst rond laten tuffen door een tuktuk en zijn vervolgens wat rond wezen lopen. Morgen weer zo'n heerlijke dag...

Bangalore

Vandaag vooral een beetje rondgeslenterd door de marktstraten van het natte Bangalore. Om het gedoe met treintickets te besparen hebben we het uitbesteed aan een reisbureautje vlak bij het hotel. Hoewel, reisbureau. De eigenaar met goudkleurig horloge deed alles met een mobieltje terwijl anderen gedurende de dag een muur om hem heen aan het metselen waren zonder een deur in het plan mee te nemen. Nou ja, het treinticket was in orde. Voor vertrek zijn we nog even naar het moderne deel van Bangalore gegaan waar we het rijke jongeren van Bangalore zagen shoppen en eten. En wij? Wij zondigden door in de pizzahut te eten. Maar dan wel weer een vegetarische pizza met indiase trekjes gekozen.

Gids en chauffeur in Zuid-India nodig?

Heel misschien ben je op deze pagina terecht gekomen omdat jezelf een reis door Zuid-India wil maken. Wij hebben ondervonden dat een van de prettigste manieren om te reizen met een eigen auto met chauffeur is. Zelf grote afstanden rijden door India is geen vakantie, maar keihard werken, en dat kan je het beste aan een professional overlaten. Je bent dan helemaal vrij om te gaan waar je wil en krijgt als bonus iemand die naast engels de talen van Zuid-India (Tamil en Malayalam) spreekt. Met een bus of trein kan je niet ergens zeggen 'stop hier even', met een auto wel. Ook kan de chauffeur een rol betekenen in het vinden van goede hotelkamers. Wij troffen het met onze chauffeur Raj (hieronder op de foto met ons), die ons beheerst en veilig vervoerde, ons verraste met mooie plekjes waar we zelf niet aan hadden gedacht en zich nooit opdringde. Hij gedroeg zich altijd uiterst beleefd en was altijd alert om ons ergens mee te helpen. Eten en slapen zagen wij hem praktisch nooit, hij stond altijd paraat op de momenten dat wij hem nodig hadden. Raj is een eerlijke en oprechte man die overal open over was. Zo zal Raj je net als iedere andere chauffeur heel af en toe ook bij een kunsthandelaar afzetten om een beetje commisie bij te verdienen. Aangezien er van het totaalbedrag niet zoveel over blijft voor de chauffeur kan je hem dat niet zo kwalijk nemen. Daarnaast zijn die kunstwinkels vaak ook gewoon leuk om te bezoeken. Raj gaf daarbij wel een hele dikke knipoog 'don't buy here, they are very expensive' en kon je als je interesse had in een bepaald kunstwerk ook brengen naar de veel goedkopere ambachtslieden die ook nog eens met plezier toonden hoe ze brons gieten, zijde maken of steen houwden. Als je van te voren aan hem stelt 'hotelprijs rond de 2000 roepies', dan krijg je hotels die gemiddeld zo duur zijn, soms iets duurder, soms goedkoper, en laat hij je natuurlijk helmaal vrij om eerst de kamer te beoordelen en ja of nee te zeggen. Hij zal niet gaan morren als je wat beter wenst.



Toen we uit het vliegveld van Chennai stapten, liepen we tegen de autoverhuurder 'Fast track' aan. Hier hebben we ons plan voorgelegd, van Chennai tot Bangalore, 16 dagen in totaal. Na wat heen en weer onderhandelen kwamen we uit op de prijs van in totaal 45000 roepies (= € 675) voor de huur van een auto met chauffeur voor 16 dagen, inclusief brandstof, exclusief parkeer- toegangs en tolgelden. Al met al zo'n 20 euro p.p.p.d.. Het eerste deel betaalden we direct (en we kregen auto met chauffeur direct vanaf het vliegtuig ter beschikking) en het tweede na afloop, in Bangalore. De autoverhuurder berekende zijn tarief aan de hand van het aantal te rijden kilometers en schatte onze tocht op ± 3000 km. We reden met een vrij standaard auto van indiase makelij, een Tata. Rij je met meer personen, dan ben je naar verhouding dus nog goedkoper uit, deze autoverhuurder heeft bijvoorbeeld ook busjes voor meer personen te huur. Er zijn natuurlijk meer autoverhuurders, wij kunnen alleen maar zeggen dat we een goede ervaring hebben met onze chauffeur. Een fooi van 10% van het totaalbedrag na afloop is een nette fooi als je net zo tevreden bent over de chauffeur als wij waren met Raj.

Hoe dan ook, mocht je een meerdaagse chauffeur in Zuid-India zoeken, bel dan direct met onze held van zuid-india, hierboven op de foto, dan weet je zeker dat je goed zit. Vóór ons heeft hij al zo'n 20 keer een dergelijke reis gemaakt, waaronder ook kleine busjes met meerdere personen. Zijn gegevens: S. Krischna Raj, telnr. 0091-9282439288 of 0091 - 9283331012. Doe hem de groeten van ons, we gunnen hem van harte meer leuke klusjes via deze weg. Bel hem dus direct en niet via zijn werkgever Fast Track, en je bent waarschijnlijk nog goedkoper uit dan wij waren.

Bangalore, de eerste kennismaking

Een druilerige tocht van Mysore brengt ons in Bangalore, de stad die wel het economische hart van India wordt genoemd vanwege de hier bloeiende IT-en bio-tech industrie. Zodra we Bangalore binnenrijden neemt naast onze chauffeur een spiksplinternieuwe gids plaats. Hij vertelt ons in zuiver engels trots over de ambitieuze plannen van Bangalore. Zo zijn er plannen voor de bouw van een highspeedtrein uit China en de grootste wolkenkrabber ter wereld in wat hij de snelst groeiende stad ter wereld noemt. De vooruitgang hier is echter vooral te merken aan de files waarin we vast komen te zitten, de eerste die we in India mee mogen maken. Buiten zien we de vertrouwde indiase beelden van slecht onderhouden gevels en stoepen, rondsjokkende koeien, en vooral heel veel chaos.

Als we stoppen bij een overheidsmuseum van technologie dan ben ik benieuwd naar wat dit vooraanstaande museum van India zijn bezoekers voorschoteld. De inhoud heeft veel weg van de jaren zeventig collectie van het voormalige Evoluon. Zie hier de 'moderne techniek en wetenschap' van India. Jammer. Ik gun India die begeerde plek op het wereldtoneel zo, maar op de een of andere manier lukt het ze niet maar niet. Waarom niet? Tja, even later liep ik me weer te vergapen aan geweldige beeldhouwwerken in een nabijgelegen staatsmuseum. Met knullige papiertjes zonder tijdsschatting stond her en der wat voor de hand liggende informatie over de beelden als 'Hanuman'. Ik wilde een foto maken en een simpele suppoost die geen engels sprak gebaarde me dat ik mijn fotorolletje van mijn digitale camera moest inleveren omdat fotograferen verboden zou zijn. Uiteraard deed ik alsof ik hem niet begreep (nee, in een digitale camera zit geen rolletje). Nergens was er een bordje te bekennen waar dit kenbaar werd gemaakt. Waarom zou je, als zo'n bordje er immers zou hangen, dan zou deze jongen werkloos zijn...

Later zijn we nog even gestopt bij een grote koe (zie foto), een overheidsgebouw en een shop met een vette knipoog van Raj. Na het afscheid van Raj zijn we naar het treinstation gelopen, omdat we de daaropvolgende nacht met de nachttrein naar Hampi wilden gaan. Meteen voelden we wat we eigenlijk een luxe hadden met Raj, die alles voor ons met zijn mobieltje via connecties en zijn baas regelde. Het station was verder dan we dachten en Bangalore kwam over als een chaotische mierenhoop. Het druilerige weer hielp ons niet een goed gevoel over Bangalore te geven.

Vr. 6 nov.'09: Mysore

Vanochtend dropte onze chaufeur Raj ons tot onze verrassing bij de dierentuin. Het Paleis van de Maharadja blijkt namelijk pas later open te gaan. Maar prima idee. :) De kwaliteit van de dierentuin hier is prima, wij leken zien in elk geval geen verschillen met de Nederlandse dierentuinen. Het is een mooie dierentuin, met een grote variatie aan dieren, en mooie kooien/leefomgevingen.



Hierna zijn we dus doorgegaan naar het Paleis van de Maharadja. Toen het vorige paleis eind 19e eeuw was afgebrand, is dit paleis gebouwd (ontworpen door Engelsman Henry Irwin). Echt een prachtig paleis, met geweldig interieur. Jammer dat je binnen geen foto's mag maken, de camera's moesten zelfs van tevoren ingeleverd worden. Het was fijn dat we hier een gids hadden. Het paleis is groot, met ruime vertrekken, met koepels met glas-in-lood, bogen, pilaren, marmeren vloeren, muurschilderingen die met je mee bewegen (zoals de richtingen van de voeten/ogen/schaduwen), en een gouden troon. Ook prachtig houtsnijwerk van deuren en met ivoor ingelegde deuren. Van buitenaf mocht ik gelukkig wel foto's maken van het paleis, de mooie tuinen en beelden.



Met Raj (maar zonder gids) zijn we vervolgens naar Srirangapatnam gereden, 16km ten noordoosten van Mysore. Deze stad ligt op een eiland in de Kaveririvier, en was de hoofdstad van Tipu Sultan, dis zich 20 jaar lang tegen de Engelsen verzette, totdat hij uiteindelijk in 1799 door hen gdood werd. We hebben zijn zomerpaleis bekeken (Dariya Daulat Bagh) uit 1784, met prachtige muurschilderingen vol gevechtscenes tussen de Franse, Britse en Mysore legers. De teakhouten muren en plafonds zijn ook schitterend, met mooie schilderingen en houtsnijwerk.
Ook hebben we hier de Gumbaz bekeken, dit is het familiemausoleum dat Tipu bouwde ter nagedachtenis aan zijn vader. Er staan 3 tombes in: dat van zijn vader, moeder en van hemzelf.

We hebben in Mysore nog een kijkje genomen in de hal van een voormalig paleis, dat nu een 5- ster hotel is. Luxe hoor. Leuk was ook om hier de voorbereidingen te zien van een bruiloft, zeker van zeer rijke mensen.



's Avonds zijn we naar een markt gegaan, waar we wel toegang voor moesten betalen (maar liefst 10 roepies, dat is 15 eurocent), vast om de bedelaars op afstand te houden. Lekkere dingen geproefd, rondgekeken bij allerlei kermisattracties die er hier wel gaar&oud uitzien, en samen in een nogal spannend wiebelig bakje op een rails op 6m hoogte rondgefietst.

Een heerlijke dag dus. Enige minpunt was dat Sander er vanmorgen achterkwam zijn eerste SDkaart foto's kwijt te zijn.. Dat is van die week dat mijn fototoestel gevallen was en het niet deed.. (die ik inmiddels heb kunnen laten repareren). Dus van de eerste week vol prachtige tempels hebben we geen foto's.. snif.

Do 5-11-09: Ooty-Mysore

Vandaag hebben we vooral veel gereisd, van Ooty naar Mysore. Onderweg stopten we nog even bij een waterval en een wilde olifant die naast een rivier deed alsof hij geen mensen zag.

In Mysore gingen we weer op hoteljacht. Dat gaat ongeveer als volgt. Raj belt wat vriendjes af, met ons eisenpakket (schoon, met zittoilet, airco en warme douche omstreeks 2000 roepies). Wat later, aangekomen in Mysore, wijst hij al rijdend naar een rijdende motor ('he's my friend, we follow him') die ons vervolgens dropt bij een hotel van het hier veel voorkomende type 'vergane glorie'. Hoewel de kamer niet veel slechter was dan vergelijkbare kamers, hebben we deze keer de eerste kamer afgewezen vanwege de ook veel voorkomende beschimmelde badkamerdeur.

Dus hop, man op motor en wij er weer achter aan. Komen we bij een hotel, dan gebaart hij eerst dat we nog even moeten wachten. Uiteindelijk slapen we bij een modern hotel met alles er en eraan waarbij de normale prijzen 3000 roepie zijn voor 2000 roepie.

Nog voor het donker rijden we een heuvel met een tempel met spelende aapjes en koeien en een beeld van Nandi, de koe.



Omdat het in dit hotel kan, dineren we op onze hotelkamer....

Wo. 4 nov.'09: Ooty

Dat we gister, naast lang reizen, weinig gedaan hebben, hebben we vandaag goed gecompenseerd.
Vanochtend om 9u. heeft Raj ons opgehaald, en zijn we naar de Rose Garden gegaan, waar ruim 1500 soorten rozen zijn. Okee, niet allen in volle bloei, maar toch een erg mooie tuin, aangelegd op een helling. En om wat contrast te bieden daar beneden uitzicht op wat aftandse woninkjes. (Niet de beste wijk hier, verderop zijn wel mooiere woningen). Leuk om zo'n enorme hoeveelheid verschillende rozen te zien, en vele verschillende kleuren.



Daarna zijn we omhoog gereden naar Dodabetta, dit ligt op 2.638m. hoogte. Waar we hoopten op een prachtig uitzicht vanaf dit daarvoor bestemde toeristenplekje, ging die hoop verloren in de mist. (Die blijkt hier vaak te zijn). Maar met de bij een van de verkopers daar noodzakelijk aangeschafte sjaal&muts (wat een contrast met onze reis totnogtoe) was het genieten van de hier verkochte warme chocomelk. En we hebben erg gelachen om een grote lading studenten uit Mumbai die allen met ons op de foto wilden, waardoor we nu samen met hen op tientallen prijken. Opvallend was hoe hip deze studenten gekleed waren, zelfs de meisjes. Waar vrouwen hier in India zelden een broek dragen, waren deze meiden juist wel heel trendy&strak gekleed.



Deze studenten en hun tourbussen troffen we vervolgens weer aan bij de theefabriek. Hier werden ons goed alle stappen uitgelegd die bij het maken van thee aan bod komen, en konden we vanaf een hoge loopbrug alle processen in de fabriek volgen.
Toen was het tijd voor de Botanical Gardens. Echt prachtige tuinen, met goed onderhouden grasvelden en borders, vol met ruim 1000 soorten planten, struiken en bomen. Echt opmerkelijke soorten zitten er tussen, niet alleen uit India, ook uit andere landen en continenten. De borders zijn erg mooi aangelegd, en de bloemen staan in volle bloei. Heerlijk hier een poos rond te lopen, en een relaxed sfeertje met veel families zittend op de grasvelden. Hier dragen de mensen ook heel andere kleding dan we tot nu toe gezien hebben, wegens het altijd koude klimaat hier.



Helaas konden we het niet matchen met ons reisschema om het beroemde treintje te pakken, dat nu ruim 100 jaar bestaat, en dat op de Unesco werelderfgoedlijst staat, maar we hebben wel een kijkje genomen op het stationnetje van de Nilgire Blue Mountain Railway. Het treintje dat per dag eenmaal op en neer gaat tussen Mettupalayam en Ooty (dat duurt per rit 5 uur) stond klaar voor de terugreis downhill, en we hebben dus mooi foto's kunnen maken en het treintje kunnen uitzwaaien. Maar ach het bleek een dieseltreintje, het echte stoomtreintje blijkt alleen eenmaal in het weekend te gaan, en ook regelmatig te haperen onderweg..



Wat niet haperde waren onze paardjes. We hebben een lange rit gemaakt van 3 uur samen met een gids, leuk door wat dorpjes en door de bossen. Het was alweer jaren geleden voor mij, en Sander heeft weinig rij-ervaring van ook nog eens jaren geleden, maar het ging erg goed. Alleen het plan van de gids op het eind nog wat te gaan draven was voor Sander wel erg spannend, ook als de gids naast hem draafde en Sanders teugels overnam. En ik kan niet meer zo goed doorzitten als vroeger, maar had verder wel de boel onder controle. Benieuwd hoe gallopperen gegaan zou zijn.



Vanavond maar eens niet lokaal voedsel geschept met de rechterhand, maar in een modern (dus letterlijk 10x duurder) restaurant pizza gegeten. De 8 zich vervelende kokken en obers die zonder klanten zaten, waren wel blij met onze komst. Wat een service kregen we haha.
Morgenochtend reizen we naar Mysore.

Myrthe

Di. 3 nov.'09: Kochi, Ooty

Vandaag was echt een reisdag. Vanochtend vroeg zijn we uit Kochi (voorheen "Cochin") vertrokken, en over vele overvolle wegen (deze deelstaat Kerala is dichter bevolkt dan de deelstaat Tamil Nadu) zigzaggend, toeterend en inhalend, -soms bijna botsend om het spannend te houden-, naar Uthagamandalam gereden. Dit stadje heet ook wel Ooty, klinkt een stuk makkelijker. ;)
Tot Mettupalayam was de route redelijk vlak, daarna begon de echte klim. Mettupalayam ligt op 326m. hoogte, maar Ooty op 2.240m. Tijdens deze rit hadden we een prachtig uitzicht over de bergen, grotendeels puur natuur. Pas hoger begon weer de agricultuur (o.a. thee), en waren er weer dorpjes/stadjes.
Nadat we ingecheckt hadden bij een hotel, hadden we nog net een uur voor zonsondergang om wat rond te neuzen. Vlakbij ons hotel is aan het meer een wat verwaarloosd en verouderd attractieparkje waar we wat rondgelopen hebben. En we hebben "Thread Flower" bekeken: een wereldpoging bloemen namaken van draadjes, waar ze al 14 jaar mee bezig zijn. De steeltjes en blaadjes zijn van verstevigd katoen (zoals in de kraag van een overhemd), en met de hand omwikkeld met dun draad. Dit draad is van tevoren geverfd, en ze hebben 200 kleuren. Wat een precies en nauwekeurig werk! En van een afstandje zou ik het verschil met echte bloemen niet gezien hebben.

Verder hebben we voor het gemak maar in het hotel gegeten en op de kamer gerelaxed na die lange rit. En we moeten wel wennen aan deze lage temperatuur na de warme kustplaatsjes! De mensen hier dragen ook warme kleding, meer lagen of dikke jassen. En veel mensen hebben, i.i.g. de kinderen ook mutsen op.



Myrthe

Ma. 2 nov.'09: Alappuzha (backwaters), Kochi

Zo. 1 nov.'09: Thekkady, Alappuzha (backwaters)

Kledingsvoorschriften

Een van de dingen die india zo speciaal maakt is de kleding die de mensen dragen. Terwijl de vrouwen meestal prachtige sari's dragen in de meest opvallende kleuren, dragen de besnorde mannen simpele overhemden en een lange broek of een luier die hangt tot kniehoogte. Sandalen en teenslippers maken vervolgens het plaatje compleet.

De mannen met de meeste aanzien zijn de Brahmannen, de priesterkaste. Die aanzien hebben ze verworven door gekleed in een luier gelovige hindoestanen te vingerverven met rode prut of as van verbrandde bloemblaadjes. Ze eisen dat hun slachtoffers meespelen: mannen moeten soms bij dat gevingerverf hun shirt uittrekken en het dragen van schoenen in tempels is al helemaal uit den boze. Waarom alleen mannen hun shirt uit moeten trekken is mij onduidelijk. Vrouwen moeten zelfs lange mouwen dragen en hun schouders bedekt houden.

Blote voeten zijn dus de norm in tempels. De meeste tempels zijn zo groot dat alle mensen buiten over betegelde paden moeten lopen. In de zon veranderen die paden in steengrillen voor voetzolen. Als je na een pijnlijke waggel via de meest lichte tegels weer binnen
een tempel bent gevlucht, dan wacht je voetzolen een vloer met hier en daar een klodder ghee (Soort boter). Na dit 'reinigende' bezoek kan je je zwartgeblakerde voetzolen weer laten rusten op je sandalen.

Eten in Tamil Nadu

Grijp met je rechterhand wat rijst of een stuk rijstpannekoek. Vermeng die met een van de tien prutjes van je thali-schotel en prop dit vervolgens in je mond. Wees alert dat je niet de soep of rijstepap gaat mengen met de linzensambalkokosbonensmurrie en zorg er voor dat de prut niet van je bananenblad wegdrijft.



Eet met een gerust hart van druk bezochte straatstalletjes met vreemde gerechten, hier hoef je niet bang te zijn dat je slangenkoppen, kakkerlakken of gevulde geitendarmen te eten krijgt aangezien bijna alles wat hier aangeboden wordt vegetarisch is. De kwaliteit is heel hoog, in deze uiterst vruchtbare streek groeit alles, inclusief de kruiden en hebben we nog niets gegeten wat niet lekker bleek te zijn.



Gebruik na afloop je linkerhand om de verteerde prut boven het toilet weg te spoelen.