Wo. 4 nov.'09: Ooty

Dat we gister, naast lang reizen, weinig gedaan hebben, hebben we vandaag goed gecompenseerd.
Vanochtend om 9u. heeft Raj ons opgehaald, en zijn we naar de Rose Garden gegaan, waar ruim 1500 soorten rozen zijn. Okee, niet allen in volle bloei, maar toch een erg mooie tuin, aangelegd op een helling. En om wat contrast te bieden daar beneden uitzicht op wat aftandse woninkjes. (Niet de beste wijk hier, verderop zijn wel mooiere woningen). Leuk om zo'n enorme hoeveelheid verschillende rozen te zien, en vele verschillende kleuren.



Daarna zijn we omhoog gereden naar Dodabetta, dit ligt op 2.638m. hoogte. Waar we hoopten op een prachtig uitzicht vanaf dit daarvoor bestemde toeristenplekje, ging die hoop verloren in de mist. (Die blijkt hier vaak te zijn). Maar met de bij een van de verkopers daar noodzakelijk aangeschafte sjaal&muts (wat een contrast met onze reis totnogtoe) was het genieten van de hier verkochte warme chocomelk. En we hebben erg gelachen om een grote lading studenten uit Mumbai die allen met ons op de foto wilden, waardoor we nu samen met hen op tientallen prijken. Opvallend was hoe hip deze studenten gekleed waren, zelfs de meisjes. Waar vrouwen hier in India zelden een broek dragen, waren deze meiden juist wel heel trendy&strak gekleed.



Deze studenten en hun tourbussen troffen we vervolgens weer aan bij de theefabriek. Hier werden ons goed alle stappen uitgelegd die bij het maken van thee aan bod komen, en konden we vanaf een hoge loopbrug alle processen in de fabriek volgen.
Toen was het tijd voor de Botanical Gardens. Echt prachtige tuinen, met goed onderhouden grasvelden en borders, vol met ruim 1000 soorten planten, struiken en bomen. Echt opmerkelijke soorten zitten er tussen, niet alleen uit India, ook uit andere landen en continenten. De borders zijn erg mooi aangelegd, en de bloemen staan in volle bloei. Heerlijk hier een poos rond te lopen, en een relaxed sfeertje met veel families zittend op de grasvelden. Hier dragen de mensen ook heel andere kleding dan we tot nu toe gezien hebben, wegens het altijd koude klimaat hier.



Helaas konden we het niet matchen met ons reisschema om het beroemde treintje te pakken, dat nu ruim 100 jaar bestaat, en dat op de Unesco werelderfgoedlijst staat, maar we hebben wel een kijkje genomen op het stationnetje van de Nilgire Blue Mountain Railway. Het treintje dat per dag eenmaal op en neer gaat tussen Mettupalayam en Ooty (dat duurt per rit 5 uur) stond klaar voor de terugreis downhill, en we hebben dus mooi foto's kunnen maken en het treintje kunnen uitzwaaien. Maar ach het bleek een dieseltreintje, het echte stoomtreintje blijkt alleen eenmaal in het weekend te gaan, en ook regelmatig te haperen onderweg..



Wat niet haperde waren onze paardjes. We hebben een lange rit gemaakt van 3 uur samen met een gids, leuk door wat dorpjes en door de bossen. Het was alweer jaren geleden voor mij, en Sander heeft weinig rij-ervaring van ook nog eens jaren geleden, maar het ging erg goed. Alleen het plan van de gids op het eind nog wat te gaan draven was voor Sander wel erg spannend, ook als de gids naast hem draafde en Sanders teugels overnam. En ik kan niet meer zo goed doorzitten als vroeger, maar had verder wel de boel onder controle. Benieuwd hoe gallopperen gegaan zou zijn.



Vanavond maar eens niet lokaal voedsel geschept met de rechterhand, maar in een modern (dus letterlijk 10x duurder) restaurant pizza gegeten. De 8 zich vervelende kokken en obers die zonder klanten zaten, waren wel blij met onze komst. Wat een service kregen we haha.
Morgenochtend reizen we naar Mysore.

Myrthe