Mumbai

Het centrum van de 20 miljoen inwoners tellende Mumbai (Bombay) bevindt zich op een schiereiland. Onze nachtbus zou niet op dat schiereiland gaan dus werden we ergens buiten de stad gedumpt waar we direct werden onthaald door een horde taxichauffeurs. Eentje bracht ons dwars door een krankzinnige hectiek naar de binnenstad naar een sjofel hotelletje dat de misplaatste naam 'palace' in zich had. Dit hotel was te bereiken voorbij de Bollywoodaffiches einde trap met pisgeur bij de slapende dakloze tweehoog achter. Maar goed, de kamer was schoon, de douche deed het en was niet duur. Dus eerst hier maar uitrusten van de nachtbusrit voordat we de stad zouden verkennen. Onze vlucht zou de volgende ochtend om 5.30 vertrekken dus het beloofde een lange dag te worden. Ons eerste doel was om wat indiaas te eten op Chowpatty beach. Helaas kwamen we halverwege een Domino's pizza tegen. Dus bleef het bij een indiaas ijsje op het strand. Indiaas ijs is best lekker, het is vetter dan we gewend zijn, maar daardoor smelt het minder snel, heel praktisch bij de winterse temperatuur van 32 graden.



Wat opviel op het schiereiland waren de afwezigheid van tuktuks en koeien, die in iedere andere Indiase stad gewoon ook aan het verkeer deelnamen. In plaats van de tuktuk mochten alleen de kleine zwart/gele indiase taxi's (met meter!) in de binnenstad komen. Vervolgens naar de 'Gate of India', een triomfboog aan het water,



waarnaast het beroemde Taj Mahal hotel ligt, dat een jaar geleden minus twee weken het doelwit was van de terroristische aanslag. In het hotel zelf (kamers vanaf $250 = jaarsalaris van 250 miljoen indiërs) verloren 32 mensen het leven, in de volledige aanslag 170 mensen. Men was nog bezig om de zijgevels te renoveren. Van hieruit kom je vanzelf op een oerbritse rotonde (Mukherjee Chowk) die sterk aan trafalgar square in Londen doet denken, met aan alle zijden mooie oude gebouwen uit de glorieperiode van de voormalige britse kroonkolonie. Hier zijn we nog wat wezen shoppen, de hieraan grensende Nathalal Park road bleek een rij gezellige kraampjes met boeken, nepantiek, kralen en kleding te bevatten. We hebben nog voor sluitingstijd wat aardige souveniers kunnen vinden en stonden om 22 uur voor de kassa van de bioscoop Regal met als doel om een Bollywoodfilm te gaan bekeken. Helaas bleek die uitverkocht te zijn, dus werd het alternatief de Amerikaanse rampenfilm 2012. De zaal bleek groot en goed uitgerust te zijn. Eigenlijk weinig verschil met Nederland, behalve het publiek dan.

Na de film nog even wat eten in een van de weinige eettentjes die na middernacht open was (en overvol zat met bierdrinkende mannen) en vervolgens hop, rugzakken pakken en 's nachts over lege straten die geflankeerd werden door honderden daklozen op kramen racen naar het vliegveld, terug naar Amsterdam, via Instanbul met Turkish Airways. Deze keer met een fraai modern vliegtuig waarbij iedereen zijn eigen interactieve beeldschermpje had. Helaas waren we te moe om daar echt veel gebruik van te maken.