Bangalore, de eerste kennismaking

Een druilerige tocht van Mysore brengt ons in Bangalore, de stad die wel het economische hart van India wordt genoemd vanwege de hier bloeiende IT-en bio-tech industrie. Zodra we Bangalore binnenrijden neemt naast onze chauffeur een spiksplinternieuwe gids plaats. Hij vertelt ons in zuiver engels trots over de ambitieuze plannen van Bangalore. Zo zijn er plannen voor de bouw van een highspeedtrein uit China en de grootste wolkenkrabber ter wereld in wat hij de snelst groeiende stad ter wereld noemt. De vooruitgang hier is echter vooral te merken aan de files waarin we vast komen te zitten, de eerste die we in India mee mogen maken. Buiten zien we de vertrouwde indiase beelden van slecht onderhouden gevels en stoepen, rondsjokkende koeien, en vooral heel veel chaos.

Als we stoppen bij een overheidsmuseum van technologie dan ben ik benieuwd naar wat dit vooraanstaande museum van India zijn bezoekers voorschoteld. De inhoud heeft veel weg van de jaren zeventig collectie van het voormalige Evoluon. Zie hier de 'moderne techniek en wetenschap' van India. Jammer. Ik gun India die begeerde plek op het wereldtoneel zo, maar op de een of andere manier lukt het ze niet maar niet. Waarom niet? Tja, even later liep ik me weer te vergapen aan geweldige beeldhouwwerken in een nabijgelegen staatsmuseum. Met knullige papiertjes zonder tijdsschatting stond her en der wat voor de hand liggende informatie over de beelden als 'Hanuman'. Ik wilde een foto maken en een simpele suppoost die geen engels sprak gebaarde me dat ik mijn fotorolletje van mijn digitale camera moest inleveren omdat fotograferen verboden zou zijn. Uiteraard deed ik alsof ik hem niet begreep (nee, in een digitale camera zit geen rolletje). Nergens was er een bordje te bekennen waar dit kenbaar werd gemaakt. Waarom zou je, als zo'n bordje er immers zou hangen, dan zou deze jongen werkloos zijn...

Later zijn we nog even gestopt bij een grote koe (zie foto), een overheidsgebouw en een shop met een vette knipoog van Raj. Na het afscheid van Raj zijn we naar het treinstation gelopen, omdat we de daaropvolgende nacht met de nachttrein naar Hampi wilden gaan. Meteen voelden we wat we eigenlijk een luxe hadden met Raj, die alles voor ons met zijn mobieltje via connecties en zijn baas regelde. Het station was verder dan we dachten en Bangalore kwam over als een chaotische mierenhoop. Het druilerige weer hielp ons niet een goed gevoel over Bangalore te geven.