Alternatief vervoer

Slapen in een klein hutje in de Thaise bergen klinkt romantisch, maar blijkt in werkelijkheid bijna onmogelijk. Iedereen in de groep had er problemen mee: keiharde ondergrond, kou, gevecht om dekens... Tien onuitgeslapen gezichten bij het ontbijt van toast en jam. Het vooruitzicht vandaag had echter een positieve invloed op ons humeur: weinig lopen, dobberen op vlotjes en meer leuks. De vlotten waren van lange, grote bamboestaken gemaakt. Voor het vlot gingen Myrthe en de engelse Julia zitten en ik daarachter. Julia is de praatgraag van de groep. Wie Myrthe kent, weet dan wel hoe een tocht met die twee naast elkaar zou gaan verlopen :-). Voorop het vlot stond een jongen die met een lange stok ons door een riviertje met af en toe stroomversnellingen leidde en daarbij een enkele keer in het water viel. Ons volgende vervoermiddel was een beetje eigenwijs. Hij ging niet altijd naar de plek waar we naar toe moesten gaan, maar uiteindelijk kwamen we er wel. Ons vervoermiddel gaf de voorkeur om zijn brandstof te trekken van plekken waar wij normaal nooit naar toe zouden gaan... De jongen die dit vervoermiddel leidde, viel er gelukkig niet vanaf, dat zou van een hoogte van een meter of 4/5 dan ook vrij pijnlijk geweest zijn. We vermoeden nu dat vallende gidsen van vervoermiddelen dus niet deel van het toeristenvermaakpakket uit maken.